دلت  همرنگ  آبی  ها ست  می دانم

                                    و  چشم  سبز  تو  دریاست  می دانم

تمام  لحظه  های  بودنم  با  تو

                                   حضور  روشن  فرداست  می دانم .

            ایینه ها خودکشی می کنند

این منم

تهی شده ازهمه چیز

کنارنیلوفران آمیزش یافته

باهفت سیب سرخ

شب راسپری خواهم کرد

وپا به پای ایمان محکم خویش

نجواکنان گردشان طواف خواهم کرد

وذره ذره ی خدایم را

به تار و پود وجودم خواهم بافت

تا قداست کهنه ی انسانی ام

لابلای اندک حرام زاده گانی که استخاره میکنند

گم نشود

که آوازپراز سجده ام را

درسکوت خیره کننده ی ماه

درگلبرگ های نیلوفران می پیچم

تا فردا وارث شبنم شود

این منم

شاعری که پیچید ن خورشید

به دورنیلوفران را در بامدادان بی غسل دیده است.

مسافر

یک نفرهست

وسعت شب در امتداد چشمانت جای داشت

وتا می رفتی

ستاره ها را به آسمان سنجاق کنی

ناگاه وزیدن باد

دست هایت را با خود می برد

و آوازهایت در زمستان فصل بی ابرویی کلاغ ها

یخ می بست

ورنج

این همه رنج

حرفی نمی زنی

تنها با غمگینی ات مچاله می شدی

و با دنیایی سکوت پرپر

می خواهی ستاره هارا بشمار

می خواهی روز ها را

هر دومان نمک گیر زمینیم

به یک مفهوم

زمینی که نه آبادی اش دلخوشی داشت

نه ویرانی اش

که وحشی ساختن تبریز را ترجیح می دهم

به خوش خیالی از عشقی

که بوی سوختن اش بلند می شود

روزی که من اجازه می گیرم

شبیه خودم زندگی کنم

روزی که پاییزجاخشک کرده

آواززخمین شاعربه چرک می نشیند

آسمان را به نیت چشمانت نقاشی کنان

وسوسه ی زیستن در من خلاصه می کند

اما چه زیستنی

که هر بار به قصاص مرگ

تو اشتها می کنی

مشت مشت به فرختن

آزادی که هرگز زاده نشده بود

هرگز

یک پنجره یک نگاه کافی بود

زخم به تنهای ام بچکد

این همه دلتنگ شدی

دلتنگم کردی

که چه

چرانیامدی

چرا

پاییزدلخوشی داشت

ومن...

لااقل بگذارنقاشی شوم

درخت

پرنده

اسمان

یاسلامی به لبان سحر خیزان

درگرمای بی خبری ها

زودتر محو شدن بهتر

از افتاب شدنم

هیچ لذتی جز خون به دل اسمان کردن

نسیبم نشد

باید شاعری کرد

خلاصه ی تو را شعر می کنم

نامم را مپرس

فقط گوش بده

چشمک نزن از عشوه گری سیر هستم

                                 بازیچه ی کوچه های تقدیر هستم

هرچند تو هم سیب به دستم دادی

                                  اما چه کنم جای دگر گیر هستم